; BİZE ULAŞIN

Kulun tövbe etmesi Allah’ı sevindirir

09 Aralık 2016,16:23
Yüce Rabbimiz günah işleyen ve sonra da günahından pişmanlık duyan hiçbir kuluna kapıyı örtmemiştir. Bunun iki istisnası vardır: Birincisi şu kişinin durumudur: Hayatı boyunca tövbe etmemiştir. Günahı aklına gelmemiştir. Böyle bir derdi de yoktur. Son anda ise dünya perdesi kapanıp, ahiret perdesi aralandığında ahiretteki halini görür. İşte o anda tövbe etmek ister. Ama bu tövbesi, hayattan ümidini kesmiş bir insanın tövbesi sayıldığından reddedilir. Bu elbette ki daha önce hiç tövbesi, imanı olmayan, Allah’ı bilmemiş kişi için geçerli olur. Yoksa günahkar bir mümin bile zaten bu hale gelmeden önce mutlaka tövbe etmiştir. İkincisi ise şu kişidir: Kıyamet kopmaktadır. Daha önce iman etmemiş ve tövbe etmek aklına gelmemiş bir kişi bu dehşetli anı görünce iman etmek ister. Bunun imanı da kendisine iade edilir, reddedilir. Gerçek bir mümin küçük bir günah işlediğinde, işlemiş olduğu bu günahını başına düşecek bir kaya gibi görür. Utanır, sıkılır. Pişmanlık duyar. Bunun altında ezilir. Münafık kişi ise işlemiş olduğu büyük bir günahı burnunun üzerine konan sivrisinek gibi uzak görür. Önemsemez. Pişmanlık hissi duymaz. Böyle bir derdi yoktur aslında. Hz. Peygamber (s.a.v.) Yüce Rabbimiz’în tövbe eden kulunun haline sevincini şöyle bir örnekle anlatır: “Bir kişi vardır. Yanına eşeğini almış çölde yola çıkmıştır. Eşeğinin üzerine suyunu ve yemeğini koymuştur. Çöl sıcaktır, yol uzundur. Bir an sonra iyice bunalan bu yolcu bir gölgelik bulur ve eşeğinin yanıbaşında uykuya dalar. Bu kişi bir an sonra uyanır. Bir de ne görsün eşeği kaybolmuş. Adam sağa koşar, sola koşar ama eşeğini bulamaz. Suyu, yemeği ve herşeyi kaybolmuştur. Artık çölü aşması, hayatta kalması da mümkün değildir. Nihayet hayattan bütün bütün ümidini kesmişken eşeği çıkıp gelir. Bütün eşyalar yerli yerindedir. Adam o kadar sevinir ki, bu sevinci esnasında Yüce Allah’a yalvarırken şöyle der: “Allah’ım sen benim kulumsun. Ben de senin Rabbinim.” Dili sürçer. İşte Yüce Allah’ın günahkar olan birinin tövbesine sevinmesi, bu adamın sevincinden çok daha fazladır. Herhalde başka söze ihtiyaç yoktur. Rabbiniz sizi bu kadar seviyor. Bizi affetmek için bu kadar bahane yaratıyor. Yeter ki siz bir hamle yapınız. En daraldığınız, en ümitsizliğe kapıldığınız yerde O’nu yanıbaşınızda bulacaksınız.