Alman medyasında hem görsel hem içeriksel olarak büyük bir değisim yaşanıyor. Değisime en çok ihtiyaç duyan ancak en yavaş değisen ise Almanya’daki Türk medyası. Türk medyası Almanya’da (Avrupa’da) yaşayan insanların problemlerini dile getiren organ olma rolüne kendisini iyi alıştırdı. Ancak ne okuyucular ne izleyiciler eskisi gibi kendisini ifade etmekten aciz kitleler değil. Siyaset, ekonomi, kültür, sanat dünyasında Almanya’nın öncü isimleri arasında artık Türk kökenli insanlar var. Türk toplumunun eliti diyebilecegimiz bu insanların sayısı, bir elin parmaklarını çoktan aşmıs durumda. Türk toplumunun önünü açan bir sınıf olusuyor. Belki de uyum adına Almanya’da sahit oldugumuz gerilimli ortam, bu yeni sınıfın toplumda kendisine yer açarken ortaya çıkan sürtüşmenin neticesi. Türk medyası bu kıyasıya rekabetin maalesef gerisinde. Avrupa’daki Türk medyası toplumsal gelişimde trendleri izlemesi ve hatta oluşturması gerekirken, biz eski doğrularımızda ısrar ediyoruz.

Büyük aymazlık

Türk medyasında hizmet veren insanların iyi niyetinden kendi adıma süphe etmiyorum. Ancak Türk medyası üslubuyla zaman zaman hastalarının ne ölmesini ne de tam olarak iyileşmesini isteyen kötü doktor görüntüsü veriyor. Toplumsal deşisime öncü olacak alt yapı yatırımlarını yapmak yerine, hamaset ve mağduriyet edebiyatıyla pirim yapmak, bir bülten olmanın ötesine gidemeyen heyecansız ürünlerle yetinmeye çalısıyoruz. Almanya’da Türk medyasının zihniyet ve yapı degişikligi varlığını koruyabilmesi açısında ticari bir mecburiyet. Ama her seyden önce ahlaki bir sorumluluk. Türk toplumu hızla ilerken, bu hıza ayak uyduramamak utanç verici bir aymazlık. Okuyucularımızdan ricam yukarıda yazılanları tersinden söylenmiş bir manifesto olarak algılamaları. Yani Avrupa SABAH olarak amacımız bu açmazı sonlandırıp, Avrupa’da Türk medyasında yeni bir soluk olmak. Rakiplerimiz bunu bir meydan okuma olarak ta algılayabilirler.

Iyi bir hafta dilegi ile…

Diğer Mikdat Karaalioğlu Köşe Yazıları